Ο Ο­δυσ­σέ­ας Αν­δρού­τσος Χρι­στια­νός και Έλ­λη­νας.

Ή­ταν 22 του Μάρ­τη του 1821, ό­ταν ο Ο­δυσ­σέ­ας Αν­δρού­τσος έ­στει­λε στους κα­τοί­κους του Γα­λα­ξει­δί­ου μια ε­πι­στο­λή, ό­που με­τα­ξύ άλ­λων έ­γρα­φε και τα ε­ξής:«Στ’ άρ­μα­τα α­δέρ­φια! ή να ξε­σκλα­βω­θού­με ή ό­λοι να πε­θά­νω­με· και βέ­βαια καλ­λί­τε­ρο θά­να­το δεν μπο­ρεί να προ­τι­μή­σει κά­θε Χρι­στια­νός και Έλ­λη­νας. Ε­γώ κα­θώς το γνω­ρί­ζε­τε κα­λό­τα­τα, α­γα­πη­τοί μου Γα­λα­ξει­διώ­ται, ε­μπο­ρώ να ζή­σω βα­σι­λι­κά, με πλού­τια, τι­μές και δό­ξες. Οι Τούρ­κοι ό,τι και αν ζη­τή­σω μου το δί­νου­νε πα­ρα­κα­λώ­ντας(…) Μα σας λέ­γω την πά­σαν α­λή­θεια, α­δέρ­φια, δεν θέ­λω ε­γώ μο­νά­χα να κα­λο­περ­νά­ω, και το γέ­νος μου να βο­γκά­ει στη σκλα­βιά»